دمشق-العاصمة نيوز
\n\nقدّم ديوان \"بالكاد أجمعني\"، الصادر حديثاً للشاعر حسن قنطار، لوحة أدبية تجسد تجربة الذات السورية في زمن النزوح والاغتراب والأمل، من خلال قصائد متنوعة بين الشعر العمودي والنص الحر.
\n\nويعكس الإهداء الافتتاحي في الديوان: “إلى وطنٍ يسوّفني ارتكاباً.. فأنزع جبة الحلاج عني”، حالة تجمع بين ما تبقى من كرامة وهوية وذاكرة وغربة، بالإضافة إلى أمل وانكسار، معبراً عن شوق حارق للأرض والأهل وسط معاناة التهجير.
\n\nتُعد لغة قنطار في الديوان أداة لاستحضار الوجع والأمل، محافظة على أصالتها دون تعقيد، مستخدماً معجمًا عربيًا رصينًا مستمدًا من التراث القديم، مع انزياح دلالي واعٍ وتكثيف، مانحاً القصائد طاقة حيوية نابضة بمفردات جزلة ذات وقع موسيقي عميق، تجمع بين فخامة البيان وشفافية الوجدانية، كما في قصيدة \"شيء\" حيث يقول: “شيءٌ من الموت المروّض ثابا. شيءٌ كأن الوقت صرّ كتابا”.
\n\nتميز أسلوب الشاعر بمرونة نادرة في التراكيب المبتكرة، مستعيرًا من النثر جرأته التعبيرية، ومن الشعر التقليدي عذوبته الموسيقية، عبر جمل قصيرة مكثفة مثل \"مهلاً\"، ومقاطع متدفقة مثل: \"هي كالمدينة\"، \"في القدس حرفي\"، و\"المعراج\"، حيث يرتقي الأسلوب إلى مقام روحي يمزج التأمل الفلسفي بالانفعال العاطفي، محققًا توازنًا بين الحس والعقل.
\n\nبمشاعر صادقة ومتقدة، مزج الشاعر الحزن بالإيمان، والحنين بالأمل، والفقد بالصمود، معبراً عن حنين يتجاوز الشخصي إلى الوطني العميق، حيث لم تكن العاطفة انفعالًا عابرًا، بل نسيجًا متجذرًا يجعل القارئ يعيش التمزق والشوق كأنها تجربته الخاصة.
\n\nيظهر الشاعر بنية شعرية مدروسة تعتمد إيقاعًا داخليًا يقوم على تكرار الأصوات وتوازن المقاطع، مع تنوع بين العمودي والحر، لتشكل شبكة متماسكة تربط الذاتي بالجماعي، في رحلة شعرية متدرجة ذات دلالات فلسفية وروحية مترابطة، محولة الشعر إلى مرآة لمعاناة السوريين، متجاوزة مفرداتها دلالاتها المباشرة إلى فضاء إنساني أوسع.
\n\nكما يبرز التجديد في الديوان بإعادة تأويل المعاني الموروثة دون هدمها، مقدماً رموزًا جديدة تجمع التقاليد بالتجريب الحديث، كما في توظيف الصور الكونية مع المجازات القرآنية، حيث يجدد الشاعر الإيقاع في القصيدة عبر الموسيقى الداخلية والصور المتراكبة، مؤكداً قدرة القصيدة على احتضان أسئلة الإنسان العربي في زمن التحولات.
\n\nويصدر الديوان عن دار موزاييك للدراسات والنشر عام 2025، ويقع في نحو 117 صفحة من القطع المتوسط، ويضم أكثر من 110 قصائد من الشعر العمودي.
", "tags": [ "الشعر السوري", "التهجير", "الأمل", "حسن قنطار", "النزوح", "الشعر العمودي", "اللغة العربية", "الديوان الشعري", "التراث", "الاغتراب" ] }, "en": { "title": "\"Barely Gathering Me\"… A Poetic Experience Reflecting Syrian Pain Between Displacement and Hope", "content": "Damascus - Al Asima News
\n\nThe recently published poetry collection \"Barely Gathering Me\" by poet Hassan Qantar presents a literary canvas expressing the Syrian self's experience during times of displacement, exile, and hope, through a variety of poems ranging from classical to free verse.
\n\nThe opening dedication in the collection states: “To a homeland that procrastinates my crime.. I remove the cloak of Al-Hallaj from me,” reflecting a state that gathers scattered dignity, identity, memory, exile, hope, and brokenness, expressing a burning longing for land and family amid the suffering of displacement.
\n\nQantar’s language in the collection serves as a tool to evoke pain and hope, maintaining authenticity without complexity, using a refined Arabic lexicon derived from ancient heritage, with conscious semantic shifts and condensation, granting the poems a vibrant energy filled with eloquent words with deep musical resonance, combining grandeur of expression and emotional transparency, as seen in the poem \"Something\" where he says: “Something of the tamed death remained. Something as if time became a book.”
\n\nThe poet’s style is marked by rare flexibility in innovative structures, borrowing expressive boldness from prose and musical sweetness from traditional poetry, through short condensed sentences like “Wait” and flowing segments such as “She is like the city,” “In Jerusalem my letter,” and “The Ascension,” where the style rises to a spiritual level blending philosophical reflection with emotional intensity, achieving a balance between sensibility and intellect.
\n\nWith sincere and intense emotion, the poet blends sorrow with faith, longing with hope, loss with resilience, expressing a yearning that transcends the personal to deep patriotism; the emotion is not a fleeting impulse but a rooted fabric that makes the reader live the fragmentation and longing as if it were their own experience.
\n\nThe poet reveals a carefully crafted poetic structure relying on internal rhythm based on sound repetition and balance of segments, with diversity between classical and free verse, forming a cohesive network linking the personal with the collective, in a gradual poetic journey with interconnected philosophical and spiritual connotations, transforming poetry into a mirror of Syrian suffering, extending beyond its direct meanings to a broader human space.
\n\nInnovation in the collection also appears through reinterpreting inherited meanings without dismantling them, presenting new symbols that combine tradition with modern experimentation, as in the use of cosmic imagery alongside Qur’anic metaphors, where the poet renews rhythm through internal music and layered images, affirming the poem’s ability to embrace the Arab human’s questions in times of transformation.
\n\nThe collection, published by Mosaic Publishing and Studies House in 2025, consists of approximately 117 medium-sized pages and includes more than 110 classical poems.
", "tags": [ "Syrian poetry", "displacement", "hope", "Hassan Qantar", "exile", "classical poetry", "Arabic language", "poetry collection", "heritage", "alienation" ] }, "fr": { "title": "\"À peine je me rassemble\"… Une expérience poétique exprimant la douleur syrienne entre déplacement et espoir", "content": "Damas - Al Asima News
\n\nLe recueil \"À peine je me rassemble\", récemment publié par le poète Hassan Qantar, offre une fresque littéraire exprimant l'expérience du soi syrien en temps de déplacement, d'exil et d'espoir, à travers des poèmes variés allant du vers classique au vers libre.
\n\nLa dédicace d'ouverture du recueil indique : « À une patrie qui remet à plus tard mon crime... j'enlève le manteau d'Al-Hallaj », reflétant un état qui rassemble la dignité, l'identité, la mémoire, l'exil, l'espoir et la cassure dispersés, exprimant un désir ardent pour la terre et la famille au milieu de la souffrance du déplacement.
\n\nLa langue de Qantar dans le recueil est un outil pour évoquer la douleur et l'espoir, conservant son authenticité sans complexité, utilisant un lexique arabe raffiné issu du patrimoine ancien, avec des décalages sémantiques conscients et une condensation, donnant aux poèmes une énergie vibrante remplie de mots éloquents avec une résonance musicale profonde, combinant la grandeur de l'expression et la transparence émotionnelle, comme dans le poème \"Quelque chose\" où il dit : « Quelque chose de la mort apprivoisée est resté. Quelque chose comme si le temps était devenu un livre. »
\n\nLe style du poète se caractérise par une rare flexibilité dans des structures innovantes, empruntant l'audace expressive de la prose et la douceur musicale de la poésie traditionnelle, à travers des phrases courtes et condensées telles que « Attends » et des segments fluides comme : « Elle est comme la ville », « À Jérusalem ma lettre », et « L'Ascension », où le style s'élève à un niveau spirituel mêlant réflexion philosophique et intensité émotionnelle, réalisant un équilibre entre sensibilité et intellect.
\n\nAvec une émotion sincère et intense, le poète mêle tristesse et foi, nostalgie et espoir, perte et résilience, exprimant un désir qui dépasse le personnel pour un patriotisme profond ; l'émotion n'est pas un élan passager mais une trame enracinée qui fait vivre au lecteur la fragmentation et le désir comme si c'était sa propre expérience.
\n\nLe poète révèle une structure poétique soigneusement élaborée reposant sur un rythme interne basé sur la répétition des sons et l'équilibre des segments, avec une diversité entre vers classique et libre, formant un réseau cohérent reliant le personnel au collectif, dans un voyage poétique progressif aux connotations philosophiques et spirituelles interconnectées, transformant la poésie en un miroir de la souffrance syrienne, dépassant ses significations directes vers un espace humain plus large.
\n\nL'innovation dans le recueil apparaît également par la réinterprétation des significations héritées sans les démanteler, présentant de nouveaux symboles qui combinent tradition et expérimentation moderne, comme dans l'utilisation d'images cosmiques aux côtés de métaphores coraniques, où le poète renouvelle le rythme à travers la musique interne et les images superposées, affirmant la capacité du poème à embrasser les questions de l'humain arabe en temps de transformations.
\n\nLe recueil, publié par la maison d'édition Mosaic pour les études et la publication en 2025, compte environ 117 pages de format moyen et comprend plus de 110 poèmes classiques.
", "tags": [ "poésie syrienne", "déplacement", "espoir", "Hassan Qantar", "exil", "poésie classique", "langue arabe", "recueil de poésie", "patrimoine", "aliénation" ] }, "tr": { "title": "\"Neredeyse Toplayabiliyorum\"… Sürgün ve Umut Arasında Suriyeli Acısını Yansıtan Şiirsel Deneyim", "content": "Şam - Al Asima News
\n\nŞair Hassan Qantar'ın yakın zamanda yayımlanan \"Neredeyse Toplayabiliyorum\" adlı şiir kitabı, sürgün, gurbet ve umut zamanlarında Suriye benliğinin deneyimini, klasik şiir ve serbest nazım arasında çeşitlenen şiirlerle edebi bir tablo olarak sunuyor.
\n\nKitabın açılış adanışı şöyle diyor: “Suçumu erteleyen bir vatana.. Halac’ın paltosunu üzerimden çıkarıyorum,” dağılmış onur, kimlik, hafıza, gurbet, umut ve kırılmayı bir araya getiren bir durumu yansıtıyor; yer ve aileye karşı yakıcı bir özlemi, sürgün acısı içinde ifade ediyor.
\n\nQantar’ın dil kullanımı, karmaşık olmayan özgünlüğü koruyarak acıyı ve umudu çağrıştıran bir araçtır; eski mirastan türetilmiş seçkin Arapça kelime dağarcığını bilinçli anlam kaymaları ve yoğunlaştırmayla kullanarak, şiirlere derin müzikal tınıya sahip görkemli ve duygusal şeffaflığı birleştiren canlı bir enerji kazandırır. Örneğin \"Bir Şey\" şiirinde şöyle der: “Evcilleştirilmiş ölümden bir şey kaldı. Zaman bir kitap olmuş gibi bir şey.”
\n\nŞairin üslubu, yenilikçi yapılar içinde nadir bir esneklikle belirginleşir; düzyazının ifadesel cesaretini ve geleneksel şiirin müzikal tatlılığını ödünç alarak, \"Bekle\" gibi kısa yoğun cümleler ve \"O şehre benzer\", \"Kudüs’te harfim\", \"Miraç\" gibi akıcı bölümlerle, felsefi düşünce ile duygusal yoğunluğu harmanlayan ruhani bir seviyeye yükselir; duygu ve akıl arasında denge sağlar.
\n\nSamimi ve yoğun duygularla şair, hüznü inançla, özlemi umutla, kaybı direnişle harmanlar; kişisel olanı aşan derin bir vatanseverliği ifade eder; duygu geçici bir tepki değil, okuyucunun parçalanma ve özlemi kendi deneyimi gibi yaşamasını sağlayan köklü bir dokudur.
\n\nŞair, ses tekrarı ve bölümlerin dengesi üzerine kurulu içsel bir ritme dayanan dikkatle tasarlanmış şiirsel yapıyı ortaya koyar; klasik ve serbest nazım arasında çeşitlilikle, bireysel ile toplumsal arasında bağlı, felsefi ve ruhani anlamlar taşıyan kademeli bir şiir yolculuğu oluşturur; şiiri Suriyelilerin acısının aynasına dönüştürür, doğrudan anlamlarının ötesinde daha geniş bir insani alana taşır.
\n\nYenilik, miras alınan anlamları yıkmadan yeniden yorumlamakla da ortaya çıkar; gelenek ile modern deneyimi birleştiren yeni semboller sunar; kozmik imgelerle Kur’an metaforlarını bir arada kullanarak, şair şiirde ritmi iç müzik ve katmanlı imgelerle yeniler; şiirin dönüşüm zamanlarında Arap insanının sorularını kucaklayabileceğini vurgular.
\n\nKitap, 2025 yılında Mosaic Yayınları tarafından yayımlanmış olup, yaklaşık 117 orta boy sayfadan oluşmakta ve 110’dan fazla klasik şiir içermektedir.
", "tags": [ "Suriye şiiri", "sürgün", "umut", "Hassan Qantar", "gurbet", "klasik şiir", "Arap dili", "şiir kitabı", "miras", "yabancılaşma" ] }, "ku": { "title": "\"Bi kêmtirîn hevcebirînim\"… Tecrûbeya şîʿî ku êş û hêvîya Sûriyê di navbera koçberî û hêvî de îfade dike", "content": "Dimashq - Al Asima News
\n\nKoleksiyona helbestên \"Bi kêmtirîn hevcebirînim\" ya ku dawî ji aliyê helbestvan Hassan Qantar hatî weşandin, wêneyek edebî pêşkêş dike ku tecrûbeya xwe ya Sûriyê di demên koçberî, derengbûn û hêvî de bi helbestên cûda cûda yên di navbera şîʿra kevn û azad de nîşan dide.
\n\nDestpêka pêşkêşkirina koleksiyona helbestan tê gotin: “Ji bo welatek ku xebata min dereng dike.. Ez jûreya Hallac ji ser xwe derdikevim,” ku rewşek lihevhatî ya şeref, nasname, bîranîn, derengbûn, hêvî û şikestin tê xuyang kirin, û hestekê germ a bîranîna erd û malbat di nav êş û azabên koçberiyê de.
\n\nZimanê Qantar di koleksiyona helbestan de wekî amûrê ku êş û hêvî têne bîranîn, bi xweşî û bêkêşî bûyerên xwe parastibû, bi ferhenga erebî ya kevn û rûmetdar, bi guhertinên agahdar û kûrtkirinên peyvî, helbestan bi hêz û jîyanê tije dikirin ku peyvên xweş û muzîkî yên girîng hene, ku di navbera şan û hişyarîya hisî de têne hevdu, wekî di helbestê \"Tiştek\" de ku wisa tê gotin: “Tiştek ji mirina xweşxweş hatî mayîn. Tiştek wek ku dem wek pirtûk bû.”
\n\nŞêwaza helbestvan bi gelemperî fleksîbîlîteya nêzîkî di çêkirina xebatên nû de nîşan dide, ku ji nîvê nêvîsîna rast û şîʿra kevn re hêvî û şîrînî muzîkî digire, bi rêzên kurt û kûrt wek \"Hêdî\" û parçalên dûr û dûr wek \"Ew wek bajar e\", \"Di Quds de tîpa min\", û \"Miʿrac\", ku şêwaz di asta rûhî de dimeşe û têkiliya fêlsîfî bi hisî tê hevdu, û di navbera his û aqil de têkiliyeke balansdar dike.
\n\nBi hisên rast û germ, helbestvan xem û bawerî, bîranî û hêvî, wenda û berdestî têkildar dike, û hestekê ku ji kesane zêdetir e, herwiha neteweyî ye, ku his ne têkoşîna demkî ye, lê tîpa bingehîn e ku xwendekarê dike ku şikestin û bîranî wek tecrûbeya xwe bibe.
\n\nHelbestvan bingehên helbestî yên xweş xebatkirî nîşan dide ku li ser ritma hundirî ya ku li ser vegerandina deng û têkiliyên parçaleyan hate avakirin, û cûreyên cûda yên di navbera şîʿra kevn û azad de heye, ku torêk girêdayî ava dike ku kesane bi komele re girêdayî dike, di rêweya helbestî ya pêvajoyî de bi maneyên fêlsîfî û rûhî ku hevdu girêdayî ne, helbest wek şeşeya êşên Sûriyê dike, ku peyvên wî ji maneyên rastîn zêdetir û berfireh têne berhevkirin bo cihekê mirovahî yên fireh.
\n\nHerwiha nûjenbûn di koleksiyona helbestan de di vegerandina maneyên mirasdar de bêyî şikandin tê xuyang kirin, ku sembolên nû pêşkêş dike ku kevn û ceribandina nû yên modern têne hevdu, wek di bikaranîna wêneyên kozmîk û majazên qurʾanî de, ku helbestvan ritma helbestê bi muzîka hundirî û wêneyên hevpar nû dike, û di demên guherandinê de qebûl dike ku helbest dikare pirsên mirovê erebî bidome.
\n\nKoleksiyona helbestan ku ji aliyê Weşanxaneya Mosaic ya bo Lêkolîn û Weşan di sala 2025 de weşandî ye, li ser 117 rûpelên navîn têne weşandin û zêdetir ji 110 helbestên kevn têne girtin.
", "tags": [ "helbestên sûriyê", "koçberî", "hêvî", "Hassan Qantar", "derengbûn", "helbestên kevn", "zimanê erebî", "koleksiyona helbestan", "miras", "derengbûn" ] }, "ru": { "title": "\"Едва ли собираю себя\"… Поэтический опыт, отражающий боль сирийцев между изгнанием и надеждой", "content": "Дамаск - Al Asima News
\n\nНедавно изданный сборник стихов \"Едва ли собираю себя\" поэта Хассана Кантара представляет собой литературную картину, выражающую опыт сирийского \"я\" во времена перемещения, изгнания и надежды, через разнообразные стихи от классических до свободных форм.
\n\nВ вступительном посвящении сборника говорится: «Родине, которая откладывает моё преступление... я снимаю с себя плащ Халладжа», отражая состояние, объединяющее рассеянное достоинство, идентичность, память, изгнание, надежду и сломленность, выражая горящую тоску по земле и семье среди страданий изгнания.
\n\nЯзык Кантора в сборнике служит инструментом для вызова боли и надежды, сохраняя аутентичность без усложнений, используя изысканный арабский лексикон, заимствованный из древнего наследия, с осознанными семантическими сдвигами и сжатием, придавая стихам живую энергию с благородными словами и глубоким музыкальным звучанием, сочетающим величие выражения и эмоциональную прозрачность, как в стихотворении \"Что-то\", где говорится: «Что-то от укрощённой смерти осталось. Что-то, словно время стало книгой.»
\n\nСтиль поэта отмечен редкой гибкостью в инновационных структурах, заимствуя выразительную смелость из прозы и музыкальную нежность из традиционной поэзии, через короткие насыщенные предложения, такие как \"Подожди\", и плавные отрывки, например: \"Она как город\", \"В Иерусалиме моя буква\", и \"Вознесение\", где стиль поднимается на духовный уровень, смешивая философские размышления с эмоциональной интенсивностью, достигая баланса между чувством и разумом.
\n\nС искренними и сильными эмоциями поэт сочетает печаль с верой, тоску с надеждой, утрату с стойкостью, выражая тоску, которая выходит за пределы личного и становится глубоким патриотизмом; эмоция не является мимолётным порывом, а укоренённой тканью, позволяющей читателю переживать разрыв и тоску, словно это его собственный опыт.
\n\nПоэт демонстрирует продуманную поэтическую структуру, основанную на внутреннем ритме, повторении звуков и балансе отрывков, с разнообразием между классической и свободной формой, формируя связную сеть, связывающую личное с коллективным, в постепенном поэтическом путешествии с взаимосвязанными философскими и духовными значениями, превращая поэзию в зеркало страданий сирийцев, выходя за пределы прямых значений в более широкое гуманитарное пространство.
\n\nНоваторство в сборнике также проявляется в переосмыслении унаследованных значений без их разрушения, предлагая новые символы, объединяющие традиции с современными экспериментами, как в использовании космических образов вместе с кораническими метафорами, где поэт обновляет ритм стихотворения через внутреннюю музыку и многослойные образы, подтверждая способность стихотворения охватывать вопросы арабского человека во времена перемен.
\n\nСборник, изданный издательством Mosaic Publishing and Studies House в 2025 году, состоит из примерно 117 средних страниц и включает более 110 классических стихотворений.
", "tags": [ "сирийская поэзия", "перемещение", "надежда", "Хассан Кантар", "изгнание", "классическая поэзия", "арабский язык", "сборник стихов", "наследие", "отчуждение" ] }, "fa": { "title": "«به سختی خودم را جمع میکنم»… تجربهای شعری که درد سوریه را میان آوارگی و امید بازتاب میدهد", "content": "دمشق - Al Asima News
\n\nدیوان شعر \"به سختی خودم را جمع میکنم\" که به تازگی توسط شاعر حسن قنطار منتشر شده است، تصویری ادبی ارائه میدهد که تجربه خود سوریها را در دوران آوارگی، غربت و امید از طریق اشعاری متنوع بین شعر کلاسیک و شعر آزاد بیان میکند.
\n\nهدیه آغازین دیوان چنین میگوید: «به سرزمینی که جرمم را به تعویق میاندازد.. ردای حلاج را از خودم برمیدارم»، که حالتی را نشان میدهد که کرامت، هویت، حافظه، غربت، امید و شکست پراکنده را گرد هم میآورد و اشتیاق سوزانی به خاک و خانواده در میان رنج آوارگی را بازتاب میدهد.
\n\nزبان قنطار در این دیوان ابزاری برای احضار درد و امید است که اصالت خود را بدون پیچیدگی حفظ میکند و از واژگان عربی اصیل برگرفته از میراث کهن با تغییرات معنایی آگاهانه و تراکم بهره میبرد و اشعار را با انرژی زندهای مملو از کلمات فاخر و موسیقی عمیق همراه میسازد که تلفیقی از شکوه بیان و شفافیت عاطفی است، مانند شعر \"چیزی\" که میگوید: «چیزی از مرگ رام شده باقی ماند. چیزی که گویی زمان به کتابی تبدیل شد.»
\n\nسبک شاعر با انعطاف نادری در ساختارهای نوآورانه متمایز میشود که از نثر جسارت بیانی و از شعر سنتی شیرینی موسیقایی را به عاریت میگیرد و از جملات کوتاه و متراکم مانند \"صب کن\" و بخشهای روان مانند: \"او مانند شهر است\"، \"در قدس حرفم\" و \"معراج\" بهره میبرد، جایی که سبک به سطحی روحانی میرسد و تأمل فلسفی را با احساسات عاطفی ترکیب میکند و تعادلی بین حس و عقل ایجاد میکند.
\n\nبا احساسی صادقانه و پرشور، شاعر غم را با ایمان، دلتنگی را با امید و فقدان را با مقاومت درمیآمیزد و اشتیاقی را بیان میکند که از فردی فراتر رفته و به میهنپرستی عمیق تبدیل میشود؛ احساسات او نه هیجانی گذرا بلکه بافتی ریشهدار است که خواننده را وادار میکند تا گسست و اشتیاق را گویی تجربه خود بداند.
\n\nشاعر ساختار شعری دقیقی ارائه میدهد که بر ریتم درونی مبتنی است و بر تکرار اصوات و تعادل بخشها تکیه دارد و تنوعی میان شعر کلاسیک و آزاد ایجاد میکند تا شبکهای منسجم بسازد که فردی را به جمعی پیوند میدهد و سفری شعری تدریجی با معانی فلسفی و روحانی مرتبط است که شعر را به آیینهای برای رنج سوریها تبدیل میکند و فراتر از معانی مستقیم آن به فضایی انسانی گستردهتر میرسد.
\n\nنوآوری در این دیوان همچنین در بازتفسیر معانی به ارث رسیده بدون تخریب آنها نمایان است، ارائه نمادهای جدیدی که سنت را با تجربیات مدرن ترکیب میکند، مانند بهکارگیری تصاویر کیهانی همراه با استعارههای قرآنی، جایی که شاعر ریتم شعر را از طریق موسیقی درونی و تصاویر لایهلایه نو میکند و تأکید میکند که شعر قادر است پرسشهای انسان عرب را در دوران تحولات در خود جای دهد.
\n\nاین دیوان که توسط انتشارات موزاییک برای مطالعات و نشر در سال ۲۰۲۵ منتشر میشود، در حدود ۱۱۷ صفحه قطع متوسط است و بیش از ۱۱۰ شعر کلاسیک را در بر میگیرد.
", "tags": [ "شعر سوری", "آوارگی", "امید", "حسن قنطار", "غربت", "شعر کلاسیک", "زبان عربی", "دیوان شعر", "میراث", "دلتنگی" ] } }