![](\"uploads/news/ab60427d07f27b14afd037f403e66a01757457e2.jpg\")
\n
رغم صخب الآلات الكهربائية الحديثة، ترفض جهينة من قرية “الحيدرية” غرب حماة التخلي عن هذه الأداة التقليدية العتيقة، لأنها تمثل جزءاً من هويتها وذاكرتها وليست مجرد وسيلة عمل حجرية.
\nحماة-العاصمة نيوز
\n\nتمسك أنامل السيدة جهينة إبراهيم، البالغة من العمر 60 عاماً، بعنق الزمن لتدير بكل حنان وإصرار رحى حجرية لطحن الحبوب في طقس يومي يحمل عبق الماضي وبركته.
\n\nرغم صخب الآلات الكهربائية الحديثة، ترفض جهينة من قرية “الحيدرية” غرب حماة التخلي عن هذه الأداة التقليدية العتيقة، لأنها تمثل جزءاً من هويتها وذاكرتها وليست مجرد وسيلة عمل حجرية.
\nتقول جهينة، وهي تمرر يديها على سطح الحجر الأملس لـ العاصمة نيوز: “هذه الرحى إرث عائلي ثمين ورثته عن والدتي التي ورثته بدورها عن جدتي. تعلمت استخدامها منذ نعومة أظافري، كيف أمسك بالمقبض، وأدير الحجر العلوي، وأسكب حبات القمح من الفتحة الصغيرة، ليتحول بفعل الدوران المتواصل إلى دقيق ناعم يوفر مونة منزلنا.
\n\n![](\"uploads/news/baed55a67b6310a4d4e280c0f09958c5be8ea982.jpg\")
وأضافت: تحافظ هذه الرحى الحجرية على دورها الاجتماعي التقليدي من خلال تنقلها بين منازل الجيران في القرية، الذين يحرصون على استخدامها لطحن حبوب منازلهم بكل حميمية ومحبة.
\nلا تكتفي جهينة بعملية الطحن فقط، بل تشرح الطقوس المصاحبة التي تحوّل المهمة الشاقة إلى لحظة فرح وترابط اجتماعي، تقول: “عندما تجتمع النساء حول الرحى، لا نكتفي بالطحن، بل نبدأ بالغناء، تتناغم أصواتنا مع دورة الحجر، فتخف علينا مشقة العمل وتملأ المكان بهجة. فالرحى كانت وما زالت مناسبة لتجاذب أطراف الحديث وتبادل الأخبار”.
\n\n![](\"uploads/news/fff0e81675dc36461fdfaef1cd79bdbad2d9f559.jpg\")
في ظل الظروف الصعبة التي مرت بها المنطقة، تبقى الرحى بالنسبة لجهينة ملاذاً نفسياً ورمزاً للماضي، وتضيف بلهجة مفعمة بالعاطفة: “وجودها في المنزل يذكرني بأجدادي، بأصواتهم، بحياتهم البسيطة الجميلة. فهي بركة موجودة بيننا مهما تقدم الزمن وتطورت الأدوات، إنها حجر يروي حكايات وذكريات من رحلوا”.
\nهكذا تقف الرحى في منزل السيدة جهينة شاهداً صامتاً ينطق بالتاريخ، يحكي قصة تعلق شعب بتراثه، لتؤكد أن التقدم لا يعني التخلي عن الجذور، وأن بركة الماضي يمكن أن تكون قوة للحاضر.
\n\n![](\"uploads/news/0d295056a575dc621825bcf933937e4ae75ac994.jpg\")
![](\"uploads/news/cdbb3f2ac7af14c898b021bd6ae70f1030c23dd9.jpg\")
![](\"uploads/news/9a80ec7f828a3de421504c44cb50a51f1b7fffc5.jpg\")
Hama - Al-Asima News
\n\nThe fingers of Mrs. Jehina Ibrahim, 60 years old, grasp the neck of time, turning a stone mill with tenderness and determination in a daily ritual filled with the fragrance and blessing of the past.
\n\nDespite the noise of modern electric machines, Jehina from the village of \"Al-Haydariya\" west of Hama refuses to abandon this ancient traditional tool, as it represents a part of her identity and memory, not just a stone working device.
\nJehina says, while running her hands over the smooth surface of the stone to Al-Asima News: “This millstone is a precious family heritage, inherited from my mother, who in turn inherited it from my grandmother. I learned to use it from a young age, how to hold the handle, turn the upper stone, and pour wheat grains through the small hole, which through continuous rotation turns into fine flour that supplies our household.”
\n\nShe added: This stone mill maintains its traditional social role by moving between neighbors' homes in the village, who are keen to use it to grind their grains with warmth and affection.
\nJehina does not limit herself to the grinding process only but explains the accompanying rituals that turn the hard task into moments of joy and social bonding. She says: “When women gather around the millstone, we don’t just grind, we start singing. Our voices harmonize with the stone’s rotation, easing the labor and filling the place with happiness. The millstone has always been an occasion for conversation and exchanging news.”
\n\nAmid the difficult circumstances the region has faced, the millstone remains for Jehina a psychological refuge and a symbol of the past. She adds emotionally: “Having it at home reminds me of my ancestors, their voices, and their simple beautiful life. It is a blessing present among us no matter how much time passes and tools evolve. It is a stone that tells stories and memories of those who have departed.”
\nThus, the millstone stands in Mrs. Jehina’s home as a silent witness speaking history, telling a story of a people attached to their heritage, affirming that progress does not mean abandoning roots, and that the blessing of the past can be a strength for the present.
\n\nHama - Al-Asima News
\n\nLes doigts de Mme Jehina Ibrahim, 60 ans, saisissent le cou du temps, faisant tourner avec tendresse et détermination une meule en pierre pour moudre les grains dans un rituel quotidien empreint du parfum et de la bénédiction du passé.
\n\nMalgré le bruit des machines électriques modernes, Jehina du village d'«Al-Haydariya» à l'ouest de Hama refuse d'abandonner cet outil traditionnel ancien, car il représente une partie de son identité et de sa mémoire, et non un simple outil de travail en pierre.
\nJehina déclare, en passant ses mains sur la surface lisse de la pierre à Al-Asima News : «Cette meule est un précieux héritage familial, transmis par ma mère, qui l'a elle-même héritée de ma grand-mère. J'ai appris à l'utiliser dès mon plus jeune âge : comment tenir la poignée, tourner la pierre supérieure et verser les grains de blé par le petit trou, qui, par rotation continue, se transforme en farine fine qui approvisionne notre foyer.»
\n\nElle ajoute : Cette meule en pierre conserve son rôle social traditionnel en se déplaçant entre les maisons des voisins du village, qui tiennent à l'utiliser pour moudre leurs grains avec chaleur et affection.
\nJehina ne se limite pas au simple broyage, elle explique les rituels qui accompagnent cette tâche difficile, la transformant en moments de joie et de lien social. Elle dit : «Quand les femmes se rassemblent autour de la meule, nous ne faisons pas que moudre, nous commençons à chanter. Nos voix s'harmonisent avec la rotation de la pierre, ce qui allège le travail et remplit l'endroit de bonheur. La meule a toujours été une occasion d'échanger des conversations et des nouvelles.»
\n\nDans les circonstances difficiles traversées par la région, la meule demeure pour Jehina un refuge psychologique et un symbole du passé. Elle ajoute avec émotion : «Sa présence à la maison me rappelle mes ancêtres, leurs voix et leur vie simple et belle. C'est une bénédiction présente parmi nous, peu importe le temps qui passe et l'évolution des outils. C'est une pierre qui raconte des histoires et des souvenirs de ceux qui sont partis.»
\nAinsi, la meule se tient dans la maison de Mme Jehina comme un témoin silencieux qui parle de l'histoire, racontant l'attachement d'un peuple à son patrimoine, affirmant que le progrès ne signifie pas abandonner ses racines, et que la bénédiction du passé peut être une force pour le présent.
\n\nHama - Al-Asima News
\n\n60 yaşındaki Bayan Jehina İbrahim’in parmakları, zamanı kavrayarak sevgi ve kararlılıkla taş değirmeni döndürüyor; günlük bir ritüelde geçmişin kokusu ve bereketi hissediliyor.
\n\nModern elektrikli makinelerin gürültüsüne rağmen, Hama’nın batısındaki “Al-Haydariya” köyünden Jehina, bu eski geleneksel aracı bırakmayı reddediyor; çünkü bu araç onun kimliğinin ve hafızasının bir parçası, sadece bir çalışma taşı değil.
\nJehina, taşın pürüzsüz yüzeyine ellerini sürerken Al-Asima News’a şöyle diyor: “Bu değirmen ailemizin kıymetli bir mirasıdır; annemden, annem de büyükannemden miras kaldı. Küçük yaştan beri nasıl sapı tutup üst taşı döndüreceğimi ve küçük delikten buğday tanelerini dökeceğimi öğrendim. Sürekli dönüş sayesinde buğday, evimizin un ihtiyacını karşılayan ince una dönüşüyor.”
\n\nEkledi: Bu taş değirmen, köydeki komşuların evlerine taşınarak sosyal geleneksel rolünü sürdürüyor; komşular, tahıllarını sıcacık bir sevgiyle öğütmek için bu değirmeni kullanmaya özen gösteriyorlar.
\nJehina sadece öğütme işlemiyle kalmıyor, zorlu görevi neşeli ve sosyal bağ kurma anlarına dönüştüren ritüelleri anlatıyor: “Kadınlar değirmenin etrafında toplandığında sadece öğütmekle kalmayız, şarkı söylemeye başlarız. Seslerimiz taşın dönüşüyle uyum sağlar, işin zorluğunu hafifletir ve ortamı neşeyle doldurur. Değirmen her zaman sohbet etmek ve haberleşmek için bir vesile olmuştur.”
\n\nBölgenin zor koşullarına rağmen, değirmen Jehina için psikolojik bir sığınak ve geçmişin sembolü olmaya devam ediyor. Duygusal bir ifadeyle ekliyor: “Evde bulunması bana atalarımı, seslerini ve basit güzel hayatlarını hatırlatıyor. Zaman ne kadar ilerler ve araçlar ne kadar gelişirse gelişsin, bu bir berekettir. Gidenlerin hikayelerini ve anılarını anlatan bir taştır.”
\nBu şekilde, değirmen Bayan Jehina’nın evinde sessiz bir tanık olarak duruyor, tarihi konuşuyor, halkın mirasına bağlılığını anlatıyor; ilerlemenin köklerden vazgeçmek anlamına gelmediğini ve geçmişin bereketinin bugüne güç verebileceğini teyit ediyor.
\n\nHama - Al-Asima News
\n\nDestên xanimê Jehina İbrahim, 60 salî, demê digire û bi evîn û biryarê mişarekê keşkê dike, di rîtûela rojane de ku bûyera kevn û bereketê tê de ye.
\n\nHer çend dengê makîneyên eleketrîkî yên nûjen zêde ye, Jehina ji gundê “Al-Haydariya” yê li rojava Hama, vê amûrê kevn û kevneşopî ne ji dest dayîn têdî, ji ber ku ew beşek ji nasnameya xwe û bîranîna xwe ye, ne tenê amûrekî karê keşkê.
\nJehina dibêje, dema ku destên xwe li ser rûyê keşkê ya hêsinî dikeve ser Al-Asima News: “Ev keşk mirasa malbatî ye, ku ji dêyê min hatîye, ku wê jî ji kalê min hatîye. Ez ji zarokî fêr bûm ka meriv çawa destê destgirê bigire, keşkê ya jorî bigire, û tanelên gendan ji deriyê piçûkê bixe, ku bi vegerandina domdar bibe arîşekî nerm ku xwaringehê malê me tê de ye.”
\n\nWê zêde kir: Ev keşkê hêsinî rolê civakî ya kevneşopî xwe bi vegerandin di nav malên civakî yên gundê de parastîye, ku ew kesan dixwazin ji bo xwe bîna xwe bi ev keşkê bi evîn û dilsozî bixin.
\nJehina tenê karê keşkê nekirîye, lê rîtûelên ku bi karê zehmetê bi kêfa û têkiliyên civakî têkildar in, şirove dike. Dibêje: “Dema jinan li ser keşkê cihê dikin, tenê keşk nekirin, lê dest pê dikin bi stranan. Dengên me bi vegerandina keşkê têkildar in, karê zehmetî yên me hêsan dike û cihê bi kêfa tije dike. Keşk her dem bûye û hîn jî ye cihê gotûbêj û şandinê agahiyê.”
\n\nDi nav şertên dijwar ên herêmê de, keşk ji bo Jehina herî dawî cihê xweşî û sembola kevnê ye. Bi hestiyekî hisyar dibêje: “Heyîbûna wê li malê min bîranîna xwîşkên min, dengên wan û jiyana wan ya hêsan û bedew tê bîranîn. Ew berketek e ku her çend dem berdewam dike û amûrên nûjen dikin, ew keşkek e ku çîrok û bîranîna wan ku mirinê şîret dike.”
\nEv awayî, keşk li malê xanimê Jehina wekî şehîdê bêdengê ku dîroka axiv dike, çîrokekî gotûbêj dike ya ku gel bi mirasa xwe girêdayî ye, piştrast dike ku pêşveçûn ne wateya jêbirina bingehan e û berketê kevn dikare hêza roja îro be.
\n\nХама - Al-Asima News
\n\nПальцы госпожи Джехины Ибрагим, 60 лет, сжимают время, нежно и настойчиво вращая каменную мельницу для помола зерна в ежедневном ритуале, наполненном ароматом и благословением прошлого.
\n\nНесмотря на шум современных электрических машин, Джехина из деревни «Аль-Хайдария» на западе Хамы отказывается отказаться от этого старинного традиционного инструмента, поскольку он является частью её идентичности и памяти, а не просто каменным рабочим инструментом.
\nДжехина говорит, проводя руками по гладкой поверхности камня для Al-Asima News: «Эта мельница — ценное семейное наследие, которое я унаследовала от матери, а она — от моей бабушки. Я научилась пользоваться ею с детства: как держать ручку, вращать верхний камень и сыпать зерна пшеницы через маленькое отверстие, которые при непрерывном вращении превращаются в тонкую муку, обеспечивающую нашу домашнюю кладовую.»
\n\nОна добавила: Эта каменная мельница сохраняет свою традиционную социальную роль, перемещаясь между домами соседей в деревне, которые с теплотой и любовью используют её для помола своего зерна.
\nДжехина не ограничивается только процессом помола, она объясняет сопутствующие ритуалы, которые превращают тяжелую работу в моменты радости и социального единения. Она говорит: «Когда женщины собираются вокруг мельницы, мы не только мелем, но и начинаем петь. Наши голоса гармонируют с вращением камня, облегчая труд и наполняя пространство радостью. Мельница всегда была и остается поводом для общения и обмена новостями.»
\n\nВ условиях сложных обстоятельств, с которыми столкнулся регион, мельница для Джехины остается психологическим убежищем и символом прошлого. Она добавляет с чувством: «Её присутствие в доме напоминает мне о моих предках, их голосах и простой, красивой жизни. Это благословение, которое присутствует среди нас, несмотря на течение времени и развитие инструментов. Это камень, рассказывающий истории и воспоминания ушедших.»
\nТаким образом, мельница стоит в доме госпожи Джехины как молчаливый свидетель, говорящий о истории, рассказывающий историю народа, привязанного к своему наследию, подтверждая, что прогресс не означает отказ от корней, и что благословение прошлого может стать силой для настоящего.
\n\nحماه - اخبار پایتخت
\n\nانگشتان خانم جهینه ابراهیم ۶۰ ساله، گردونه زمان را گرفته و با مهربانی و اراده، سنگ آسیاب را در مراسم روزانهای که عطر و برکت گذشته را در خود دارد، میچرخاند.
\n\nبا وجود سروصدای ماشینهای برقی مدرن، جهینه از روستای «الحیدریه» در غرب حماه، از کنار گذاشتن این ابزار سنتی قدیمی خودداری میکند؛ زیرا این وسیله بخشی از هویت و حافظه اوست و صرفاً یک ابزار کاری سنگی نیست.
\nجهینه در حالی که دستهایش را روی سطح صاف سنگ میکشد به اخبار پایتخت میگوید: «این آسیاب سنگی میراث ارزشمند خانوادگی است که از مادرم به من رسیده و او نیز آن را از مادربزرگم به ارث برده است. از کودکی یاد گرفتم چگونه دسته را بگیرم، سنگ بالایی را بچرخانم و دانههای گندم را از سوراخ کوچک بریزم تا با چرخش مداوم به آرد نرم تبدیل شود که ذخیره خانه ما را تامین میکند.»
\n\nاو افزود: این آسیاب سنگی نقش اجتماعی سنتی خود را با جابجایی بین خانههای همسایگان در روستا حفظ میکند، کسانی که با محبت و گرمی از آن برای آسیاب کردن غلات خانههایشان استفاده میکنند.
\nجهینه تنها به عملیات آسیاب کردن اکتفا نمیکند بلکه آیینهای همراه آن را شرح میدهد که کار سخت را به لحظاتی شاد و پیوند اجتماعی تبدیل میکند. او میگوید: «وقتی زنان دور آسیاب جمع میشوند، فقط آسیاب نمیکنیم بلکه شروع به خواندن میکنیم. صداهای ما با چرخش سنگ هماهنگ میشود، کار را آسانتر میکند و فضا را پر از شادی مینماید. آسیاب همیشه و هنوز هم بهانهای برای گفتوگو و تبادل اخبار است.»
\n\nدر شرایط سختی که منطقه پشت سر گذاشته، آسیاب برای جهینه پناهگاهی روانی و نمادی از گذشته باقی مانده است. او با لحن پر احساس اضافه میکند: «وجود آن در خانه مرا به یاد اجدادم، صداهایشان و زندگی ساده و زیبایشان میاندازد. این برکتی است که با وجود گذشت زمان و پیشرفت ابزارها همچنان میان ماست. این سنگی است که داستانها و خاطرات رفتگان را روایت میکند.»
\nبدین ترتیب، آسیاب در خانه خانم جهینه به عنوان شاهدی خاموش ایستاده که تاریخ را بازگو میکند، داستانی از مردمی که به میراثشان وابستهاند، و تأکید میکند که پیشرفت به معنای رها کردن ریشهها نیست و برکت گذشته میتواند نیرویی برای حال باشد.
\n\n